Οι κίνδυνοι του κρασιού Mέρος 1 – Η πριμιουμοποίηση του κρασιού

Θεωρώ ότι βρισκόμαστε σε μία χρυσή εποχή για το κρασί συνολικά αλλά και για το ελληνικό κρασί ειδικά. Ποτέ τις τελευταίες δύο δεκαετίες δεν υπήρχαν τόσες πολλές επιλογές σε τόσο ποιοτικά κρασιά που είναι και απολύτως οικονομικά προσιτά. Κρασιά από περιοχές που έδωσαν σχετικά πρόσφατα το στίγμα τους παρουσιάζοντας κορυφαίες προτάσεις όπως η Έτνα, η Sierra de Gredos, η Jura, η Swartland αλλά και οι δορυφόροι του Barolo και Barbaresco, το λεγόμενο Alto Piemonte. Η μελωδία δεν είναι πλέον στη μονοτονία του Bordeaux, του Ροδανού ή της Βουργουνδίας, έχουν δίχως αμφιβολία, αναδειχθεί και άλλες μεγάλες φωνές και άλλες σοπράνο. Ανάμεσά τους και το Ασύρτικο Σαντορίνης μαζί με το Ξινόμαυρο που κάνει το αγροτικό του.

Φυσικά όποιος ασχολείται έστω και ελάχιστα με το κρασί γνωρίζει ότι ο κανόνας είναι ότι ‘δεν υπάρχει κανόνας’. Είναι πολύ συχνή η ρήση, ‘δείξε μου κάτι που ισχύει για να σου δείξω αμέσως το αντίθετο’. Κάποια άλλα κρασιά λοιπόν στο ίδιο αυτό χρονικό διάστημα ταξίδεψαν με υπερηχητικές ταχύτητες και έγιναν κυριολεκτικά απλησίαστα. Για αυτά χρειάζεται κάποιος να πληρώσει τα 'λύτρα του βασιλιά' για να τα αποκτήσει. Δεν έχουν περάσει πολλά χρόνια που κάποιος μπορούσε να αγοράσει ένα DRC Echezeaux με 200 ευρώ και όχι με 1500 που κάνει τώρα. Το Clos Rougeard ένα κρασί που το αγόραζες με 50 ευρώ άνετα χτυπάει πλέον το 400άρι ενώ το ίδιο συμβαίνει με πολλά iconic κρασιά που έχουν μπει σε αυτό το cult στάτους. Roulot, Coche Dury, Chave, Allemand έχουν εκτοξευθεί στη στρατόσφαιρα.