Ελληνικά ροζέ: Η Μεταμόρφωση

Πρόσφατα βρέθηκα στην εκδήλωση Drink Pink δοκιμάζοντας το σύνολο των ελληνικών ροζέ κρασιών, από όσα φυσικά συμμετείχαν (υπήρχαν κάποιες σημαντικές απουσίες όπως το Ροζέ του Θυμιόπουλου, η Λημνιώνα Ζαφειράκη, το Ροζ Πετρακόπουλου, το ροζέ Οικονόμου και άλλα). Την άποψή μου για τα ελληνικά ροζέ κρασιά την έχω καταγράψει αρκετές φορές με τελευταία αναφορά στο περσινό κείμενο ‘’Ροζέ κρασιά: Περισσότερο από κρασιά των διακοπών και της πισίνας;’’ Εκεί κατέθεσα τους προβληματισμούς μου σχετικά με το στυλ τους και την κατεύθυνση που έχουν πάρει. 

Το στυλ Προβηγκίας είναι η επιτομή των ροζέ κρασιών και συνοψίζεται σε ανοιχτόχρωμο χρώμα, ώριμο φρούτο, φρέσκια οξύτητα και ορυκτότητα στα καλύτερα παραδείγματα. 4 προϋποθέσεις δηλαδή, ούτε μία, ούτε δύο, ούτε καν τρεις. Ο ανταγωνισμός αποκλειστικά για το χρώμα έχει δημιουργήσει δυστυχώς ευπαρουσίαστες φιάλες που συχνά υστερούν σε περιεχόμενο, κερδίζοντας πόντους αποκλειστικά στο δείκτη βαρεμάρας. Αντίθετα πιστεύω ότι ένας ανταγωνισμός και σε στυλ αλλά και σε διαφορετικές τιμές θα έδινε καλύτερα αποτελέσματα. Επιπρόσθετα θα βοηθούσε αυτή την πολύ ενδιαφέρουσα κατηγορία να ανέβει επίπεδο. Να ξεφύγει δηλαδή από την εποχικότητα της και να μεταμορφωθεί σε μία αυτόνομη κατηγορία ‘παντός καιρού’. Άλλωστε υπάρχει ήδη ένα niche market πιο σκούρων ροζέ που συνδράμει κάνοντας θραύση στους κύκλους των σομελιέ διεθνώς με το Domaine Tempier, Valentini, Tondonia, και Antica Terra να φιγουράρουν στις πρώτες θέσεις.